ஓட்டு போடு

நண்பர்களே, இந்தியா உலகத்தின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடு. ஜனநாயகம் சிறப்பாக செயல்படுவதற்கு மிக முக்கிய காரணம் மக்கள். மக்களை ஆள்வதற்கு, மக்களை தேர்ந்தெடுக்க, மக்களால் பயன்படுத்தப்படும் ஜனநாயக நடைமுறை தேர்தல். தேர்தல் நடைமுறை சிறப்பாக நடைபெறுவதற்கு மக்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட ஆயுதம் ஓட்டு. இன்னும் சில மாதங்களில் மக்களவை தேர்தலை எதிர்கொள்ள இருக்கும் நாம், செய்ய வேண்டிய ஓட்டளிக்கும் கடமை குறித்த சிந்தனைதான் இந்தக் கட்டுரை.

ஓட்டு போடுவது மக்களின் உரிமையும் கடமையும் ஆகும். ஆனால் சராசரியாக எந்தத் தேர்தலிலும் வாக்காளர்களில் 40 முதல் 45 சதவீதம் பேர் ஓட்டு போடுவதில்லை. ஏன் ஓட்டு போடுவதில்லை என்று ஆராய்ந்து பார்த்தால் அதற்க்கான காரணங்கள் பல. பல பேர் சொல்லும் காரணம், "எனக்கு அரசியல் பிடிக்கவில்லை; எந்த அரசியல் கட்சியும் சரியில்லை; எந்த வேட்பாளரும் சரியில்லை; அதனால் ஓட்டு போட எனக்கு பிடிக்கவில்லை". இன்னும் சிலர், எதற்கு விடுமுறை நாளை வீணடிக்க வேண்டும் என்று ஓய்வு எடுப்பார்கள். இந்த இரு அணுகுமுறைகளும் ஆபத்தான விஷயங்கள்.

அரசியலை மக்கள் வெறுப்பதற்க்கான காரணங்களை சிறிது அலசுவோம். ஜனநாயகம் பிறந்த ஆரம்ப காலக்கட்டங்களில் மக்கள்பணி செய்வதற்க்காக சேவை எண்ணத்துடன் கூடிய தலைவர்கள் பலர் இருந்தார்கள். சிறப்பாக மக்கள் பணி செய்தார்கள். பின்னாட்களில் மக்களுக்கு பணி புரிவதற்க்கான எண்ணம் குறைந்து பணம், புகழ் விரும்பிய தலைவர்கள் பலர் தோன்றினார்கள். தற்பொழுது ஆள்பலம், பணபலம் கொண்டவர்களின் தொழில்கூடமாக மாறிவிட்டது அரசியல். இதில் நம்மைப்போன்ற மக்கள் இந்த நிலைகண்டு வருந்தி அரசியலையே வெறுத்து ஒதுக்கி, ஓட்டு உரிமையைக்கூட செய்ய விரும்பாமல் இருக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு இருக்கிறோம்.

அரசியல் இல்லாமல் நம் நாடு இல்லை என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. நம் நாட்டின் முன்னேற்றம் அரசியல்/அரசியல்வாதிகளின் கையில்தான் இருக்கிறது என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை. எனவே வீழ்ச்சி பாதையில் சென்று கொண்டு இருக்கும் ஜனநாயகத்தை மீட்க குடிமக்களாகிய நாம் அரசியலுடன் நம்மை தொடர்புபடுத்திக் கொள்வது மிகவும் இன்றியமையாத ஒன்று. தற்போதைய அரசியல் சூழ்நிலை, சேவை எண்ணம் கொண்ட சாமான்யரும் அரசியலில் பங்கு பெறுவதற்கு ஏற்ற வகையில் இல்லை. எனவே நேரடி அரசியலில் ஈடுபடாவிட்டாலும், நமது ஓட்டு உரிமையை முறையாக பயன்படுத்துவதன்மூலம் அரசியலை மேம்படுத்த முயலலாம்.

அரசியலே சரியில்லை என்று அலுத்துக் கொண்டு நாம் ஓட்டு போடாமல் இருந்தால், அரசியல் கட்சிகளுக்கு எந்த நஷ்டமும் கிடையாது. ஆனால் நாம் ஒதுங்கிப் போக போக அரசியலின் தரம் தாழ்ந்துகொண்டே போகும். நேர்மையற்ற அரசியல்வாதிகள் பெருகிக் கொண்டே போவார்கள். அதனால் நம்முடைய வாக்கை முறையாக பதிவு செய்து, நல்ல வேட்பாளரை தேர்வு செய்வதன் மூலம் அரசியலின் தரத்தை மேம்படுத்தலாம். யார் ஆட்சி செய்தால் எனக்கு என்ன, என்று ஓட்டு போடாமல் இருப்பது அரசியலின் தரத்தை மேம்படுத்த விடாமல் தடுப்பதாகும்.

சரி, ஓட்டு போடலாம் என்று முடிவு செய்தாகி விட்டது, ஆனால் எந்த வேட்பாளரும் ஏற்கத் தகுந்தவராக இல்லை, என்ன செய்வது என்று ஒரு குழப்பம் வரலாம். இந்த மாதிரி ஒரு மோசமான சூழ்நிலை வரும் பொழுது பயன்படட்டுமே என்று நமது அரசியல் சட்டங்களை வகுத்தவர்கள் வகுத்த முறைதான் 49 ஓ. அப்படி என்றால் என்ன என்று பார்போம். எல்லா வேட்பாளர்களையும் நிராகரிக்கும் உரிமையை நமக்கு இந்தப் பிரிவு கொடுத்திருக்கிறது. வாக்குச் சாவடிக்கு சென்று ஓட்டு போடுவதற்காக விரலில் மை வைக்கபட்ட பிறகு, எந்த வேட்பாளருக்கும் ஓட்டளிக்க விரும்பவில்லை என்று நாம் தெரிவிக்கலாம். அதை ஓட்டுச் சாவடி அதிகாரி பதிவு செய்தாக வேண்டும். இதுதான் தேர்தல் விதிகள் (1961)ன் 49 (ஓ) பிரிவு. வாக்காளர் இதற்காக எந்த விண்ணப்பத்தையும் நிரப்பத் தேவையில்லை. ஓட்டுச் சாவடி அதிகாரியிடம் சொன்னால் போதும். அவர் தன்னிடம் உள்ள பாரம் 17 ஏ என்ற பதிவேட்டில் இதை எழுதிக் கொள்வார். அதில் நாம் கையெழுத்திட்டால் போதும்.


எதற்க்காக இந்த முறை என்ற கேள்வி எழுகிறது அல்லவா? எந்த வேட்பாளரும் ஏற்கத் தகுந்தவராக இல்லை என்றால் அதை அரசியல் கட்சிகளுக்கு நாம் உணர்த்தவேண்டும். அதற்கு சிறந்த வழி ஓட்டு போடாமல் இருப்பது அல்ல. 49 ஓவின் கீழ் பதிவு செய்வதே சரியான முறையாகும். ஒரு தொகுதியில் ஜெயிக்கிற வேட்பாளரை விட , 49 ஓவுக்கு அதிக ஓட்டு விழுந்தால், எப்படி இருக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள். அவ்வாறு நடக்கும் பட்சத்தில் அந்த தொகுதியில் மறுதேர்தல் நடத்த வேண்டும், ஏற்கனவே போட்டியிட்ட யாரும் போட்டியிட முடியாது என்பது விதி. விளைவாக, 'இனி நேர்மையான அரசியல் செய்ய வேண்டும், நல்ல வேட்பாளர்களை நிறுத்த வேண்டும்; இல்லாவிட்டால் மக்கள் ஆதரவு கிடைக்காது' என்பது அரசியலில் உள்ளவர்களுக்கு உறைக்கும்.

நமது அரசியல் தலைவர்கள் மிகவும் புத்திசாலிகள். இப்படி ஒரு பிரிவு (49 ஓ) அரசியல் சாசனத்தில் இருக்கிறது என்பதை மக்கள் இவ்வளவு நாளும் தெரியாத வகையில் பார்த்துக்கொண்டார்கள். தற்பொழுது சமூக ஆர்வலர்கள் மூலமாக இந்த விஷயம் மிகவும் விரைவாக மக்களிடையே பரவிக்கொண்டு இருக்கிறது. தற்பொழுது இந்திய தேர்தல் ஆணையம் மின் வாக்கு இயந்திரத்தில் 49 ஓவுக்கு ஒரு தனி பட்டனை வேட்பாளர் பட்டியலுடன் இணைப்பது குறித்து பரிசீலித்து வருகிறது. அவ்வாறு நடக்கும் பட்சத்தில் மிகவும் ரகசியமான வாக்கு முறையில் இதுவும் வந்து விடும். மக்களும் எந்தவிதமான பயமின்றி மிகவும் எளிதாக இந்த பிரிவை பயன்படுத்தலாம்.

இந்த முறை (49 ஓ) வருவது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இதனை பயன்படுத்தினால் அரசியல் சீரடையும் வாய்ப்பு ஒருபுறம் இருக்கட்டும். எல்லா தேர்தல்களிலும் தேர்தலை புறக்கணிக்காமல் வாக்களிக்கும் ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கை உள்ள அனைவரும் சிறிது சிந்தித்து வாக்களிப்பது மிகவும் அவசியம். தன் ஜாதி, தன் மதம், தன் கட்சி என்று பாகுபாடு பார்க்காமல் சிறந்த வேட்பாளரை தேர்ந்து எடுப்பது மிகவும் அவசியமான ஒன்று. ஒட்டுமொத்த சமுதாய வளர்ச்சிக்கு இதுதான் தேவை. அதனால் கண்டிப்பாக ஓட்டு போடுவோம், போடுகின்ற ஓட்டை திறமையான நேர்மையான சேவை எண்ணம் கொண்ட நல்ல வேட்பாளருக்கு போடுவோம்.

சினிமா சினிமா

இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்

நண்பர்களே, நம்மிடையே பரவிக்கிடக்கும் சினிமா மோகம் குறித்த சிந்தனைதான் இந்தக் கட்டுரை. சினிமா, மிகவும் சக்தி வாய்ந்த பொழுதுபோக்கு ஊடகம். சினிமா, மக்கள் தலைவர்களை, முதல்வர்களை உருவாக்கிய ஊடகம்.

நமது நாட்டில் சினிமாவிற்கும் அரசியலுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு. சினிமா நடிகர்கள் தங்களுடைய நடிப்பால் மக்களை மகிழ்ச்சிபடுத்துவதோடு மட்டும் அல்லாமல், மக்களிடையே செல்வாக்கையும் மிக எளிதாக பெற்று விடுகிறார்கள். ஆனால் இத்தகைய செல்வாக்கு எல்லா வகையான நடிகர்களுக்கும் கிடைக்கிறதா என்றால், இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். கதாநாயகனாக அரிதாரம் பூசும் நடிகர்களுக்கு மட்டுமே தலைவர் பட்டம் கிடைக்கிறது. எதிர்மறையான வேடங்கள் (வில்லன்) புனையும் நடிகர்களுக்கு தலைவர் அந்தஸ்து கிடைப்பது மிகவும் அரிது. நமது மக்கள் நிழலை நிஜமாக கருதுவதால் இந்த அவலம் தொடர்ந்து வருகின்றது.

கடந்த காலங்களில் நடிகர்கள் மக்களிடையே புகழ் பெற்று விளங்கினார்கள். இன்றைய நடிகர்கள் அதே பாணியை பின்பற்றி புகழ்பெற விரும்புகிறார்கள். அதன் விளைவாக நடிப்பைத்தவிர எல்லாவற்றையும் திரையில் காண்பித்து மக்களை கவர முற்படுகிறார்கள். 'தன் பின்னால் தமிழகமே இருக்கிறது' என்கிற வகையில் வசனங்களும் காட்சிகளும் தன்படங்களில் இடம்பெறுவதை முக்கியமாக கருதுகிறார்கள். இயக்குனர்கள் மற்றும் தயாரிப்பாளர்கள், நடிகர்களுக்கு உள்ள வியாபார மதிப்பை கணக்கில்கொண்டு இத்தகைய செயல்பாடுகளுக்கு ஒத்துப்போகிறார்கள். வியாபாரம் மட்டுமே நோக்கம் என்று எடுத்துக்கொண்டால் இந்த விஷயங்களை ஏற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால் அதையும் மீறி நாற்காலி கனவு இதன் பின்னணியில் இருப்பது மிகவும் ஆபத்தான விஷயம்.

நமது நாட்டை பொறுத்தவரை சேவை எண்ணம் கொண்ட எவர் வேண்டுமானாலும் அரசியலுக்கு வரலாம். அந்த வகையில் நடிகர்கள் நாடாள வருவது ஒன்றும் தவறு இல்லை. ஆனால், அதற்கு களமாக சினிமா என்னும் பொழுதுபோக்கு ஊடகத்தை பயன்படுத்திக்கொள்ள முனைவது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.

அறிவியல் வளர்ச்சி முழுமையாக இல்லாத காலகட்டங்களில் சினிமாவை மக்கள் நிஜம் என்று நம்பி, நடிகர்களை தெய்வமாக ஆராதித்திருக்கலாம்.. அறிவியல் வளர்ச்சி அடைந்த இன்றைய காலகட்டங்களில் மக்கள் இன்னும் அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. பெரும்பாலான மக்கள், திரையில் நடிகர்கள் செய்யும் வித்தைகளை வெறும் பொழுதுபோக்காக மட்டுமே எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். இது மிகவும் ஆரோக்கியமான விஷயம். ஆனால் இன்றும் சிலர் நடிகர்களுக்கு காவடி தூக்கிக்கொண்டு, நடிகர்களுடைய வார்த்தையை எதிர்பார்த்து தங்களுடைய வாழ்கையை வீணடித்துக்கொண்டு இருப்பது மிகவும் வேதனையான விஷயம். இத்தகைய அப்பாவி மக்களுடைய அறியாமையை திரையுலகினர் பயன்படுத்திக்கொள்கின்றனர். திரை உலகத்தினரை திருத்த முற்படுவதை விட நம் மனதில் மாற்றங்கள் கொண்டு வர முற்படுவது நல்லது.

'என் ரசிகர்கள் (?) விரும்புகிறார்கள்' என்கிற போர்வையில் மசாலாப் படங்களை தருவதையே வாடிக்கையாகக் கொண்டு செயல்பட்டு வருகிறார்கள் பல நடிகர்கள்.
பொழுதுபோக்கிற்க்கான மசாலா படங்கள் மட்டுமன்றி, நல்ல படங்கள் தருவதற்க்கான முயற்சிகளையும் அத்தகைய நடிகர்கள் செய்தால் சிறப்பாக இருக்கும். நடிகர்கள், தங்களை சுற்றி தாங்களே ஏற்ப்படுத்திக்கொண்ட போலியான பிம்பத்தை (இமேஜ்) உடைத்து எறிந்துவிட்டு நடிப்பை மட்டும் திரையில் காண்பிக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

பத்திரிக்கை, தொலைக்காட்சி போன்ற செய்தி ஊடகங்கள் வியாபார நோக்கில் சினிமாத்துறையினருக்கு அதிமுக்கியத்துவம் தந்து வருகின்றன. நடிகர்களை, மக்கள் தலைவர்களாக உருமாற்றும் பணியை இத்தகைய செய்தி ஊடகங்கள் செய்து வருகின்றன. ஒவ்வொரு பண்டிகை தினங்களின்போதும் நடிகர்/நடிகைகளை சாதனையாளர்களாக கருதி நேர்காணல் செய்வதை ஊடகங்கள் வழக்கமாக கொண்டுள்ளன. இத்தகைய பிரச்சாரங்கள் குறைக்க அல்லது தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

உணவுப்பொருட்களை உற்பத்தி செய்து தருவது விவசாயிகளின் வேலை. ஆனால் அது அவர்கள் கடமை என்று அவர்களையே நாம் கண்டுகொள்வது இல்லை. ஆனால் நமது பொழுதுபோக்கிற்கு மட்டும் உத்தரவாதமான நடிகர்களுக்கு அளவுக்கு மீறிய முக்கியத்துவம் கொடுப்பது ஏன் என்று சிந்தித்து பார்க்க வேண்டும்.

நடிப்பு ஒரு தொழில். நாம் எவ்வாறு நம்முடைய திறமையை வைத்து பணம் ஈட்டி வாழ்கிறோமோ, அதுபோல நடிகர்கள் தங்கள் நடிப்பு திறமையை வைத்து வாழ்க்கை நடத்துகிறார்கள். சினிமாவிற்கு இருக்கும் வியாபாரம் பெரிது. சினிமா, மக்கள் எல்லாருக்கும் சென்றடைவதால், சினிமாத்துறையினர் மக்கள் மத்தியில் எளிதாக புகழ் பெறுகிறார்கள். மற்றபடி, அவர்களும் நம் எல்லோரையும் போலத்தான். இன்னும் சொல்ல போனால் நாம் பொழுதுபோக்கிற்க்காக செலவு செய்யும் பணத்தில்தான் அவர்கள் வாழ்க்கை ஓடுகிறது. ஆகையால் சினிமாத்துறையினருக்கு கொடுக்கப்படும் அளவுகடந்த முக்கியத்துவம் தேவையற்ற ஒன்று. ரசிகர்கள் தங்கள் மனங்கவர்ந்த நடிகர்களுக்கு பாலாபிஷேகம் செய்வது, படப்பெட்டிகளுக்கு பூஜை செய்வது, கோயில் கட்டுவது போன்ற அறிவுக்கு ஒவ்வாத செயல்கள் செய்வதை நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

நம்மைபோலதான் நடிகர்கள் என்று உணர்ந்து, சினிமாவில் நடிகர்களின் நடிப்பை மட்டும் ரசித்து, தனிப்பட்ட வகையில் நடிகர்களை துதி பாடுவதை நிறுத்திக்கொண்டோம் என்றால் வீட்டுக்கும் நாட்டுக்கும் நன்மைகள் பல விளையும்.

கருத்துக்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன

ஒலிம்பிக்ஸ்

நண்பர்களே, விளையாட்டுத்துறையில் நமது நாடு கடந்து வந்த பாதை, செல்ல வேண்டிய தூரம் குறித்த சிந்தனைதான் இந்த கட்டுரை. உலக மக்கள் தொகையில் இரண்டாவது இடத்தில் உள்ள நாம் விளையாட்டு துறையில் பின்தங்கி இருப்பதற்கான காரணங்கள் பல.

நமது நாடு சுதந்திரமடைந்து அறுபது வருடங்களுக்கு மேலாகிவிட்டது. பல்வேறு துறைகளில் அபார வளர்ச்சி என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும், போதுமான வளர்ச்சி அடைந்து கொண்டு இருக்கிறோம் என்பது மறுப்பதற்க்கில்லை. ஆனால், விளையாட்டுத்துறையில் இன்னும் ஆரம்ப நிலையில்தான் இருக்கிறோம் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் நாம் இது வரை பெற்றுள்ள பதக்கங்கள் பதினைந்து (சுதந்திரத்திற்கு பிறகு) மட்டுமே. மொழி, இனம், அரசியல், பணம் என்று பல காரணங்கள் இருந்தாலும் விளையாட்டிற்கு கொடுக்கப்படும் முக்கியத்துவம் குறைவு என்பதே முதன்மையான காரணம்.

விளையாட்டு, மனித குலத்திற்கு ஒரு முக்கிய பொழுதுபோக்கு. இந்தியர்களுக்கு பொழுதுபோக்கில் நாட்டம் அதிகம். மற்ற எல்லா விளையாட்டுகளைவிடவும் கிரிக்கெட் மீது ஆர்வம் அதிகம் இருப்பதற்கு காரணம், வேலை வெட்டி செய்யாமல் அதிக நேரம் பொழுதுபோக்கலாம் என்பதே. இந்திய கிரிக்கெட் நிர்வாகம் பணபலம் படைத்த அமைப்பாக இருப்பதற்கு ரசிகர்களாகிய நாம்தான் காரணம். இந்திய கிரிக்கெட் நிர்வாகம் கிரிக்கெட்டை விளையாட்டாக நினைப்பதை நிறுத்தி பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. தற்பொழுது கிரிக்கெட் விளையாட்டை தொழிலாக கருதி செயல் பட்டு வருகின்றது. அபினவ் பிந்த்ரா ஒலிம்பிக்கில் தங்கப்பதக்கம் வென்ற அன்று கிரிக்கெட்டில் நமது அணி இலங்கையிடம் தோற்றுப்போனது. தங்கப்பதக்கத்திற்காக மகிழ்ந்தவர்களைவிட இந்திய அணி கிரிக்கெட்டில் தோற்றதற்காக வருந்தியவர்கள் அதிகம். இத்தகைய மோகம் மிகவும் ஆபத்தான ஓன்று. எல்லா விளையாட்டையும் ஆதரிக்க, ரசிக்க கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது மிகவும் அவசியம்.

சீனா, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள் தங்களுடைய ஆளுமையை காண்பிக்க, விளையாட்டிற்கு நிறைய நிதி ஒதுக்கி, அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பதால் நிறைய பதக்கங்களை பெற்று வருகின்றன. நமது நாட்டின் ஆளுமையை உலக அரங்கில் காண்பிக்க விளையாட்டிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பது அவசியம்.

இந்தியர்கள் உடல் வலிமையைவிட மூளை பலம் மிக்கவர்கள் என்பது பொதுவான கருத்து. அதற்கு எடுத்துக்காட்டாக விஷ்வநாதன் ஆனந்தை (உலக முதனிலை சதுரங்க ஆட்டக்காரர்) கூறலாம். கிரிக்கெட், துப்பாக்கி சுடுதல் போன்ற விளையாட்டுகள் கூட ஒருவகையில் இதுபோன்ற விளையாட்டுகள்தான். ஆனால் இந்த கூற்றை முழுவதுமாக ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. ஏனென்றால் ஹாக்கி விளையாட்டில் தொடர்ந்து எட்டு தங்க பதக்கங்களை பெற்றவர்கள் நாம். அதனால் முறையாக கொடுக்க படும் பயிற்சி எந்த ஒரு விளையாட்டிலும் நாம் சாதிக்க ஏதுவாக அமையும்.

மற்ற நாடுகளை போல அல்ல நம் நாடு. பல்வேறு மொழி, மதம் கொண்ட நாடு. அதனால் குழு விளையாட்டு என்று வரும்போது வெவ்வேறு மாநில வீரர்களுக்கு இடையேயான புரிந்துணர்வு என்பது மிகவும் இன்றியமையாத ஓன்று. இதற்கு மாநிலங்களுக்கு இடையேயான உறவு சுமூகமாக பேணப்பட வேண்டும்.

தெற்கு, வடக்கு, மேற்கு, கிழக்கு என்ற பிரிவினை அரசியல் நமது நாட்டின் விளையாட்டு வளர்ச்சியை மிகவும் பாதித்துள்ளது/பாதித்துவருகிறது என்பதை நாம் அறிவோம். இந்த பிரிவினைகள் களையப்பட வேண்டும். திறமையான வீரர்கள் எந்த மாநிலத்தவராக இருந்தாலும் முறையான வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட வேண்டும.

வளர்ந்துகொண்டிருக்கும் நமது நாட்டால் விளையாட்டிற்கு தேவையான அளவு நிதி ஒதுக்க முடியாதது நாம் பதக்கங்கள் பெறுவதற்கு பெரும் தடையாக உள்ளது. எனவே வரும் ஆண்டுகளில் கணிசமான நிதி ஒதுக்கப்பட்டால் நல்ல முன்னேற்றம் எதிர் பார்க்கலாம்.

அபினவ் பிந்த்ரா ஒரு பணக்கார குடும்ப்பத்தை சார்ந்தவர். அவரால் தன்னுடைய சொந்த செலவில் பயற்சி எடுத்து தங்கப்பதக்கம் வெல்ல முடிந்தது. ஆனால் அது எல்லோராலும் முடியாது. பொருளாதார வசதி குறைந்த வீரர்களை அரசு தத்து எடுத்து முடிந்த அளவு பொருள் உதவி செய்தால் உலக அரங்கில் பல சாதனைகளை நம் வீரர்களால் செய்ய முடியும்.

லியாண்டர் பய்ஸ், மகேஷ் பூபதி, சாய்னா நெஹ்வால், ஜோஷ்ணா சின்னப்பா, சரத் கமல் போன்ற வீரர்கள் தங்களுடைய திறமையால் தத்தமது விளையாட்டுகளில் சிறந்து விளங்குகிறார்கள். இந்த விளையாட்டுகளில் நாம் முன்னேறி வருவது மிகவும் போற்றபடவேண்டிய ஓன்று. இது போன்று தடகள போட்டிகளில் நாம் சிறந்து விளங்க சிறிது மெனக்கெட வேண்டும். தடகள போட்டிகளை பொறுத்தவரை மில்கா சிங், பி.டி.உஷா ஆகியோருக்கு பிறகு குறிப்பிட்டு சொல்லும் வகையில் யாரும் வரவில்லை. சிறந்த தடகள மையங்களை உருவாக்கி, நல்ல மைதானங்களை அமைத்து, நல்ல வீரர்களை இனம் கண்டு பயிற்சி தருவதன் மூலம் இந்த குறைபாட்டினை களைய முடியும்.

நமது நாட்டை பொருத்தவரை அரசியலின் தலையீட்டை தவிர்க்க முடியாது . ஆனால் முறையற்ற தலையீட்டை தவிர்ப்பது முக்கியம். விளையாட்டை பற்றி தெரிந்தவர்கள், அந்தந்த விளையாட்டு அமைப்புகளுக்கு தலைவராக இருப்பது மிகவும் அவசியமான ஓன்று. விளையாட்டு அமைப்புகளில் இருப்பவர்கள் விருப்பு வெறுப்பு அன்றி திறமைக்கு மட்டும் மதிப்பளித்து, வீரர்களை தேர்ந்தெடுத்து தயார் படுத்தும்பொழுது விளையாட்டு வளருவதை யாராலும் தடுக்க முடியாது.

இன்னும் பல காரண காரியங்களை அலசிக் கொண்டே போகலாம். அதுவல்ல இந்த கட்டுரையின் நோக்கம். விளையாட்டை விளையாட்டாக எடுத்து கொள்ளாமல் சிறிது சிந்திக்க வைப்பதே எண்ணம்.

நமது நாட்டு மக்களுக்கு இடேயே உள்ள பிணைப்பை தக்கவைத்து கொள்வது, நமது நாட்டின் இறையாண்மைக்கு மிகவும் இன்றியமையாத ஓன்று. ஒலிம்பிக்ஸ் விளையாட்டில் ஒரு வீரர் வெற்றி பெற்றால் மொழி மதம் கடந்து இந்தியர்கள் என்ற நிலையில் ஒன்றுபட்டு மகிழ்ச்சியடைகிறோம் அல்லவா, அதுதான் விளையாட்டின் மகத்துவம்.

கருத்துக்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன